De buurvrouw

Ik heb een blinde buurvrouw en ik heb een balkon.
Deze twee hebben ogenschijnlijk niet heel veel met elkaar te maken maar niks is minder waar.
Hoog boven de grond wanen wij ons in een andere wereld. Ieder vanaf ons eigen balkon. Er ritselt een heel bos voor ons. Een heel bos zijn heel veel bomen. Mijn buurvrouw ziet dat bos niet, maar toch. Ze hoort het. En ze zal het ook wel ruiken.
Vanaf mijn balkon zie ik veel maar zij ziet dat allemaal niet. Zoals mijn onderbuurman met zijn bretels en zijn uitstekende buik die de achterklep van zijn kofferbak opent en er twintig flessen wijn uithaalt. Iedere fles afzonderlijk verpakt in een smalle kartonnen doos. Twintig is heel veel.
Ik trek mijn benen op en draai mijn gezicht de warme zonnestralen in. Als een kat. Boven me hoor ik de dennenappels van de spar met een krakend en knetterend geluid opengaan. Het klinkt als vroeger. Als knetterkauwgom in mijn mond. Niet veel later. Een klik. Een ratel. Een scherpe plop. Dat geluid ken ik heel goed. Ik hoef mijn ogen er niet voor open te doen.
Mijn blinde buurvrouw opent haar balkondeur en schuifelt in die tred die ik inmiddels zo goed van haar ken naar buiten. Haar bovenlichaam licht naar voren gebogen. Alsof ze iets zoekt. Haar handen vooruit gestoken terwijl ze haar omgeving voorzichtig aftast. Behoedzaam. De hond kijkt vanaf een afstand toe.
De reden dat ik het fijn vind om naar mijn buurvrouw te kijken is dat ze niet terugstaart. Geen gesprek begint om de ongemakkelijkheid van mijn ogen van zich af te schudden. En ik vraag me af: zou je je wel bewust kunnen zijn van de ogen van een ander wanneer de jouwe zichzelf nog nooit hebben gezien? Ik denk aan die keer dat F. zei dat ik door haar heen lijk te kijken. Met herfst in mijn blik. Ik weet niet wat ze daarmee bedoelt. En die keer dat ze me aankeek en zei dat mijn ogen zich voor haar hadden afgesloten. Ik weet ook niet wat ze daarmee bedoelt. Of misschien ook wel.
Mijn buurvrouw zakt in haar stoel. Langzaam. Steekt haar hand uit naar het apparaat op het tafeltje naast haar. Ze zet haar luisterboek aan. Het volume altijd te hard. De mannenstem, Vlaams en monotoon. Soms legt ze haar hand op haar onderbuik. Haar vingers tussen haar benen. Zonder gene. Ik heb het al vaak gezien. Daarom luister ik dit keer zonder te kijken, tot de nieuwsgierigheid het wint. Dat is al na een halve minuut.
Ik open mijn ogen. Alles aan het tafereel is voorspelbaar. Hetzelfde. Op één detail na. Mijn buurvrouw draagt alleen een string. Met een fysiek merkbare schok wil ik mijn blik afwenden. Die blindheid en die naaktheid geven me het onprettige gevoel een voyeur te zijn. Alleen, ik moet wel kijken. Dat is sterker dan ikzelf. Haar naakte witte vlezige borsten hangen zwaar omlaag. Het vlees aan haar billen ook. Alsof het in slaap gevallen is. Haar spekkige buik is in vouwen om haar heen gedrapeerd. Een lichaam dat niet weet hoe het voelt om voluit te kunnen rennen.
Ik kuch om mijn aanwezigheid bekend te maken. Ze verroerd zich een tijdje niet. Tot ze zucht. De Vlaamse stem leest iets voor. Twee mezen roepen naar elkaar in de boom. Een ekster krast. Ik wend mijn ogen af. Misschien wil ik gewoon ook wel een auto met twintig flessen wijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s