Het liefdesverdriet

Ik zou er een formele mededeling van willen maken. Een heel saaie en afstandelijke. Een manier willen vinden om het gevoel uit de boodschap te rukken. Een manier om me er zakelijk van te distantiëren. Aan de andere kant is er de noodzaak te beschrijven wat er is gebeurd. Een tergende opdracht die ik alleen zou kunnen volbrengen door terug te vallen op clichés en de juiste hoeveelheid alcohol. Oftewel: een korte formulering is het best in deze.
Ik ben vrijgezel. Er is niemand meer de mijne en ik ben van niemand. We huilden. Er was snot en toen was het voorbij.
Naast een onbeperkt zeebanket van goedkope chocola, heb ik me melancholisch op mijn ukelele gestort. Dit kan ik wel, denk ik hoopvol. Wanneer de avond valt huil ik dikke tranen. Ik besluit dat liefdesverdriet best een beetje pathetisch mag zijn. Dat oeverloos huilen is vast tijdelijk. Tijdelijk blijkt niet een maand. Laat staan twee.
Op internet vind ik een website waar mensen hartstochtelijk gedichten en stukken tekst met elkaar delen om zo maar iets te doen met dat miserabele gevoel. Dirk30 vraagt of wij dat ook hebben; dat je nooit meer een relatie aan wil gaan. ‘Ik blijf wel alleen’, schrijft hij verslagen. Virtueel sla ik troostend een arm om hem heen. Ja jongen, dat hebben wij ook.
In de hevigheid van een storm is vooruit kijken nu eenmaal niet zo gemakkelijk. Daarom open ik schaamteloos maar weer een nieuwe verpakking zeebanket en staar lusteloos naar buiten. In mijn verdriet zit een raar soort fantoompijn. Alsof ik fysiek moet afkicken nu zij naast me ontbreekt.
Het is een raar gegeven dat wanneer je een relatie met iemand aangaat je daar allebei mee moet instemmen, maar dat bij het verbreken van de relatie dit volledig eenzijdig mag gebeuren. De stemming hoeft niet unaniem te zijn, zoals in het begin. Termieten laten dat niet zomaar gebeuren. Wanneer er in hun monogame levensstijl toch een scheiding plaatsvindt dan bijten ze gewelddadig elkaars voelsprieten af. Mijn fantoompijn is zo raar nog niet. Ik loop als een termiet stuurloos rond.
Een vriendin zegt lief dat het herkenbaar is. Dat ze precies weet hoe ik me voel. Dat precieze betwijfel ik. Liefdesverdriet is inherent aan het bestaan. Het vertelt iets over hoe je jezelf en de wereld ervaart. Blijkbaar voel ik me op dit punt van mijn leven een goedkoop en vervangbaar consumptieartikel. Als die blauwe wegwerphoesjes die je over de zolen van je schoenen aantrekt in het zwembad. Ik wil maar zeggen: liefdesverdriet mag een beetje theatraal zijn.
Dan net wanneer het weer een beetje lijkt te gaan moeten er dingen gebeuren. Er moet een trui teruggebracht. Er moeten huissleutels uitgewisseld worden. De onbenulligheid daarvan ontgaat me niet. Die trui hoef ik niet terug. Die huissleutel verstuur ik wel per post. Deze dingen hoeven niet nu. Misschien hoeven ze wel nooit. Dirk30 zegt dat ik de realiteit onder ogen moet komen. Dat ik nu niet helder nadenk. Hij kan het weten. Hij heeft al talloze vrouwen de voelsprieten afgebeten.
Termieten zijn verwant aan kakkerlakken. Kakkerlakken kunnen een week zonder hoofd leven omdat ze hun mond niet nodig hebben om te ademen. Ik voel mijn hoofd alleen nog wanneer ik er chocola in stop. De estheet in mij rebelleert uiteindelijk tegen deze regressieve orale fase van zelfmedelijden en besluit dat een afronding nog van enig nut en mooiigheid zou kunnen zijn. Ik zoek de trui op en haal de sleutel van het haakje aan de muur. Dat doe ik voor mezelf en niet omdat Dirk30 het zegt.
Heus niet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s