De hangmat

Ik lig in mijn hangmat in de zon. De boomtoppen omhullen me. Ik woon vier hoog aan de bosrand. Dan krijg je dat. Ik denk dat ik een beetje lig te verbranden. Daarom smeer ik wat zonnebrand op het puntje van mijn neus. Terwijl ik achteloos smeer begint zich in mijn hoofd een monoloog over het leven af te spelen. Dat zal je altijd zien.
Toen ik een paar dagen terug in een winkel liep hoorde ik een heel oude en kromme man verklaren, “Het leven? Oh, dat moet je gewoon omarmen.” Er zat geen neerslachtigheid in zijn toon. Laat staan ergernis naar de winkeldame die dit grote thema bij hem had aangesneden en hem deze uitspraak had ontlokt.
‘Het leven omarmen’ is sindsdien in mijn hoofd blijven plakken. Het gaat over mijn lippen als een mantra. Ik probeer de woorden te proeven. Hardop. Het klinkt voor mij namelijk als een vermakelijke wijsheid. Als een spreukje op een tegeltje dat mensen graag op het toilet hangen. Het is niet iets waar ik werkelijk over na begin te denken. Zo van: ‘Gut ja! Dat moet ik vandaag niet vergeten te doen. Het leven omarmen.’
Eigenlijk klinkt het vrij passief. Alsof je alles dat het leven op je afvuurt maar gewoon met een glimlach moet laten gebeuren. Vervolgens klinkt er iets dwingends door. Als een groep vijftigplussers tijdens een busreis door het buitenland, die de hele tijd dwangmatig hun best gaan zitten doen om te genieten. Zij doen aan omarmen op commando. Nu is het moment! Nu moet het gebeuren! We hebben betaald! We dwingen onszelf massaal de potentie uit ons leven te wringen en vinden dat we daar ook nog van moeten genieten.
‘We moeten het leven omarmen’ lijkt samen te gaan met: ‘Voor je het weet is het over.’
Het programma Ik vertrek gaat over mensen die heel erg doen aan het leven omarmen. Ze breken met conventies, zeggen hun kantoorbaan op voor het grote onbekende in de vorm van een emigratie. Er is een aflevering waarin een stel samen naar Zuid-Frankrijk gaat emigreren. Aan het begin van de aflevering is er een scène waarin we de man op zijn werk zien. Hij werkt bij de brandweer. Een potige collega in brandweerpak komt in beeld en zegt: “Mooi avontuur voor hem. Ik zou het zelf niet gedaan hebben. Teveel risico.” Aldus de man die vrijwillig en voor zijn eigen plezier brandende huizen betreedt.
Deze brandweercollega is niet vrij van risico. Hij doet juist iets dat de meeste van ons niet zouden durven. Toch lijkt emigratie hem een groter risico dan iets doen dat de dood tot gevolg kan hebben. Wanneer de dood je overkomt dan is er geen Mario Bros functie waarin je hetzelfde stukje nog weer eens opnieuw kunt proberen. Je hoeft niet op te staan en je wonden te likken. Laat staan je keuze te herzien. Reflectie is een vorm van controle uitoefenen op het veranderen van de situatie, en dat is vrij nutteloos als je dood bent. Blijkbaar staat voor sommige mensen het ontbreken van controle gelijk aan het omarmen van het leven, zoals bij deze collega.
Voor de emigrant is dat anders. Hij zal dat leven wel eens even vormgeven en dan lekker omarmen. Bij een emigratie hebben we tenminste de illusie dat wij de controle hebben. Controle geeft een valse norm van verantwoordelijkheid. Ineens moeten we iets. Moeten we genieten.
Natuurlijk gaat omarmen over geluk vinden en verdriet ervaren. De mogelijkheid accepteren dat we moedig iets aangaan maar toch verlies kunnen lijden. Dat we falen. Dat we vallen en dat we geloven niet te blijven liggen, omdat dat voor de meeste onder ons nu eenmaal geen optie is.
Vanuit mijn hangmat lijken al deze mijmeringen heel erg te kloppen. De margrieten deinen op hun lange stelen in de wind. In een hangmat wordt alles simpel. Het leven moet een hangmat zijn denk ik. Lekker omarmen die gedachten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s