Het venster

Wanneer ik in het schemerdonker over straat loop en mijn blik langs een onbekend venster laat glijden, en zomaar iemands woonkamer in kijk, dan is het net alsof de personages geënsceneerd klaarzitten om een verhaal te worden
In de meeste decors staat een televisie aan, en ligt er iemand op de bank. Meestal is dat een man. Het schemerdonker is een moment waarop de dikbuikige man zijn schoenen uittrapt en zich ongezien waant tijdens het kijken naar het journaal. Ongezien is hij niet. De gordijnen zijn nog open. Zijn vrouw loopt met grote passen door de kamer en schenkt in de open keuken bier uit een blikje in een glas. De woonkamer is helder verlicht. Aan mijn kant is het donker.
Wanneer ik mijn blik laat glijden en mijn hoofd laat verhalen, dan waan ik mij tot in het schaamteloze onbekeken, maar onbekeken ben je nooit. Zelfs niet wanneer de wanden ons afschermen van wat daar buiten is. Wanneer er geen andere blikken zijn dan die van jezelf. Het hoofd is de observant en niet oordeelloos. Wat ik zie nooit interpretatieloos omdat mijn waarnemingen gefilterd worden door mijn ervaringen. Ergo: ik zie niet écht. Ik denk te zien maar niets is minder waar.
In de film Dogville van Lars von Trier is het dorp op de set niets meer dan enkele witte lijnen op de vloer als markeringen voor de huizen. Zijn er geen wanden die de bewoners afschermen. Ze leven hun scenario en merken elkaar niet op. Wanden zijn overbodig.
Laatst zat ik aan een tafel. Met iemand. We dronken wijn, want we zijn volwassen, en toen vroeg zij mij, “was jij laatst niet aan het tekenen geslagen?” Ik knikte. Ik verzamelde moed om haar te vertellen dat ik niet kan tekenen. Dat ik dat zou willen om diverse redenen maar dat mijn ogen de waarheid niet willen zien, de lijnvorming me bedot. Dat ik het na te tekenen object alleen als universeel beeld kan waarnemen, en dat hoe ik mezelf ook dwing écht te kijken, de details aan me ontsnappen. Voor ik daarover wil losbarsten overzie ik ons tafereel. Haar hand op het hout van de tafel. Dicht bij haar wijnglas. De lok haar die voor haar ogen valt en die ze achter haar oor veegt. Het bovenste knoopje van haar blouse open. De bruine huid daarachter. De kindertekeningen van mijn zoon aan de muur. Hoe zou een passant dit tafereel interpreteren?
Er ligt een kat in de vensterbank te slapen. Op een kussentje vol haar. De vrouw reikt haar dikbuikige man het glas bier aan. Hij kijkt haar niet in de ogen. Zij kijkt naar de teevee. Haar lippen samengeperst in een dunne streep. Ik denk een onbeminde zucht te zien.

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s