De trui

De ganzen boven ons hoofd vormen een ontregelde en warrige formatie. Sommige ganzen weten niet goed wat ze moeten doen en veranderen twijfelachtig van plek in de reeks. Er klinkt gesnater. 
Mijn reiscompagnon kijkt er langer naar dan we tijd hebben. Wanneer de trein het spoor op dendert rent hij zijdelings mee. Zijn voeten over de herfstbladeren. Zijn tas slaat bij iedere stap tegen zijn bovenbeen. Ik denk aan een vriendin die bij de eerste vallende bladeren zuchtend een vliegticket boekt naar een warm land. Het najaar valt haar zwaar. Ze waant zich liever een gans.
De passagiers in de trein vormen onwennig een rij in de door ons uitgekozen coupé. “Hallo, waar gaat u heen? En u? En u?” vraagt mijn zevenjarige aan de voorbijgangers. Hij doet dat alsof de reizigers op audiëntie zijn. Alsof hij daar bevoegd toe is. De mensen glimlachen beleefd. Botsen verward tegen elkaar op terwijl ze een plek in de coupé zoeken. Een zitting kraakt onder het gewicht van een lichaam. Dan valt het stil.
Voor ons zit een vrouw die in haar eigen vlees probeert te verdwijnen. Ze trekt haar shirt verder omlaag dan nodig en strijkt steeds weer met haar handen de vouwen uit de stof van haar kleding. Mijn zevenjarige kijkt haar indringend aan. Zij kijkt snel de andere kant op. Onderweg is een goede plek om te zijn, bedenk ik me. Veel anders dan onderweg zijn is er onderweg niet te doen. Onderweg is bij uitstek de plek voor niets. Onderweg kan dat wat voor me ligt nog gebeuren, en wat achter me ligt genegeerd worden. Al blijkt genegeerd nooit vergeten.
Wij gaan naar daar waar ik vandaan kom. Waar vervlogen herinneringen aan de bomen hangen, klaar om geplukt te worden. Een plek als een te kleine wollen trui die een urgente jeuk veroorzaakt die niet te negeren valt. Als een broedplaats van verlangens zonder uitweg. Wat maakt dat ik een tijd lang als beknelde nomade door mijn eigen leven heb moeten trekken. Waar wij heen gaan weerklinkt op het plein nog de schaafwond op mijn knie. Het bloed van de wond, de verkleurde groen met blauwe huid, hoe ik later tevreden pulk aan de rafelrandjes van de korst. Mijn vader die zwijgend omlaag kijkt. Niet bezorgd, maar boos om mijn kapotte broek. Deze reis is als een terugspoelende videoband. Ik heb dit al gedaan. Ik ben hier al geweest. En niet alleen maar als toeschouwer van wat er raast buiten het raam.
Mijn vriendin pakt met een misplaatste neerslachtigheid haar koffer in. Ze maakt zichzelf wijs dat die neerslachtigheid een herfstdepressie is terwijl ik zeg: “jij bewijst dat als je ergens weg van wilt, je dat kunt doen. Dat het mogelijk is je te verstoppen tot betere tijden komen.” Ze laat zich op het bed vallen. Haar bikini, waar het prijskaartje nog aanzit, valt geruisloos op de vloer. “Ik wil me niet verstoppen”, zegt ze, “ik wil normaal zijn.” Ik vlei me tegen haar aan. “Nee, jij wil een gans zijn” zeg ik. 
In de trein is er altijd nog de troost van de verbondenheid. We gaan allemaal ergens heen, en allemaal ergens van weg. Onderweg zijn cultiveert soms een vreemdsoortig melancholie over wat achterblijft. Nostalgie minus de weemoed. Onderweg zijn kan daardoor een doel op zich worden. Een doel dat maakt dat waar je ook aankomt nooit met tevredenheid begroet kan worden, omdat de reis alleen maar de lijm tussen het één en het ander is.
Mijn zevenjarige kijkt naar buiten en telt de koeien. De overvloedige zonnestralen strijken dampend op het weiland neer. Dan kijkt hij weer naar de vrouw.
“Elf.” zegt hij. De vrouw kijkt op.
“Sorry?”
“Elf koeien.” wijst hij. De vrouw kijkt naar buiten. Alsof het raam een grote View Master is die bij iedere klik een nieuwe dia laat zien. De koeien zijn allang verdwenen.
“Leuk.” zegt ze treurig en trekt dan nog verder haar shirt omlaag. Alsof ze daaronder kilo’s jeuk verstopt. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s