De sok

Ik ben gestopt met dingen zeker weten. Denk ik. Daarom maak ik regelmatig een wat vage indruk. De toekomst openhouden is nu eenmaal een energierovende zaak. Eentje die ten koste gaat van de bijster intelligente gezichtsuitdrukkingen.
Er zijn dingen die ik zeker denk te weten, maar waar ik dan toch weer over ga twijfelen. Mijn politieke stem. Het recyclen van plastic. Dat ik van katten houd. Dat de herfst tot het oneindige een terugkerend seizoen is. De liefde, die ook. Een kleine rij met exen bewijst dat maar weer eens. Tegenwoordig twijfel ik ook aan de onsterfelijkheid van mijn broertje. Broertjes horen niet dood te gaan en relaties horen niet te eindigen.
Mijn broertje is springlevend. Maar die van drie vriendinnen niet. Zij hebben dode broertjes. Die vriendinnen leer ik vlak na elkaar kennen. Ik geloof dat ik niet in toeval geloof, al weet ik dat nu niet meer zo zeker. Ik bezweer een fataal ongeluk inzake mijn broertje door sokken voor hem te breien. Het universum zal wel gevoelig zijn voor zo’n gebaar. Wat ik zeker weet is dat hij op dit moment leeft. Vermoed ik. Als ik het zeker wil weten dan kan ik hem bellen, en luisteren naar zijn lage stem die allang de baard in de keel heeft gekregen. Ik doe het niet. Dood zal hij nu niet gaan. Mijn angst bezweren door middel van een telefoongesprek neemt mijn waangedachten enkel tijdelijk weg. Als pleister op de wond. Ik heb niet zoveel meer met pleisters. Toch, de telefoon lonkt.
Zeker weten is een valse vorm van controle. Weten is gemakkelijker dan voelen. Weten geeft inzicht, houvast, en daarom controle. Alleen maakt weten ook dat je niet in het moment kunt leven. Het weten streeft altijd vooruit en mist wat er voor zijn voeten ligt. Zeker weten is een gemakkelijke formule die je kunt toepassen wanneer je jezelf wilt indekken voor kwetsuren, maar je moet kiezen. Dat moet niet van mij maar wel van Brené Brown.
Brené heeft boeken geschreven over kwetsbaarheid. Over vallen en daarna weer opstaan. Geen zweverige zelfhulpboeken maar keiharde onderzoeksresultaten gecombineerd met ervaringen. Uit al die onderzoeken en ervaringen staat voor haar één ding vast: om het leven te kunnen omarmen moeten we kiezen tussen moed of gemak. Bij voorkeur gaat moed boven gemak. Ze schrijft:’Hoe meer ik leer. Hoe minder ik weet. Ik heb geleerd het op te geven dingen zeker te weten. Er zijn dagen dat ik het mis om net te doen alsof ik zekerheid kan bereiken.
Wat ik heb geleerd is dat er drie broertjes dood zijn. En dat er van hen gehouden is. Helaas is met zekerheid in de liefde en de dood weinig te bereiken. Je kan er niets dwangmatig bezweren. Hopen en dromen zijn er eigen, maar een formule werkt er niet. Moed boven gemak stellen betekent in de ervaring gaan staan zonder deze te willen ombuigen naar een situatie die het minste weerstand biedt. En daar te blijven staan. Ook wanneer deze ronduit belachelijk en moeilijk is. Ook als je denkt dat je broertje ligt dood te gaan terwijl daar geen enkel aanwijsbaar argument voor is. Je erdoorheen voelen zonder dat je weet wat de uitkomst is, is werkelijke moed.
Wat komt is er pas als het zover is. Mijn broertjes dood is nu een sok.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s