Het koord

Een keer, toen mijn leven geen boek was en ook geen kermiskraam, waagde ik me met de bus en legde mijn strippenkaart neer voor de lethargische buschauffeur.
” Naar huis alstublieft.” zei ik.
Ik hoorde ook wel hoe belachelijk dat klonk. Zonder me aan te kijken stempelde de chauffeur vijf strippen af. Soms moet iemand anders het gewoon weten.
Soms voelen dingen verloren. Mijn sleutels dan toch meestal, en niet zelden mijn telefoon
Vroeger zat de telefoon nog met een baarmoederlijk koord vast aan de muur. Als alles aan een koord zou zitten dan zou niets ooit verloren gaan. Hooguit in de knoop. Die ene liefde zou weer onverloren zijn en het leven zou in al zijn details voort blijven bestaan. Als in een kermiskraam waar je enkel aan het juiste touwtje hoeft te trekken om te krijgen wat je wilt.
Soms verlang ik hevig naar mijn leven in boekvorm. Zodat ik kan terugbladeren naar het hoofdstuk vóór de protagonist zich verloren waande. Toen ze nog dacht te weten wat ze wilde. Op die pagina zou ik mijn hoofd dan vredig laten rusten en weer even onverloren zijn.
Wanneer je zelf niet weet dat je verloren bent. Dan moet iemand je gewoon eens vinden en zeggen: “Hier ben je dus.” Want je kunt jezelf nog altijd niet bellen. Al heb ik mijn telefoon inmiddels gevonden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s