De babyshower

Misleidende termen misleiden altijd zo. Achteraf vind ik het dan stom en beschamend dat ik ze (als enige) letterlijk heb genomen.
Blijkbaar zit dat in mijn karakter. Dat te letterlijk nemen. In eerste instantie dan, want wat nog veel meer in mijn karakter zit is het oeverloos uitdenken van wat iets te betekenen heeft. Alsof achter alle letterlijkheid altijd een diepere betekenis schuil gaat. Alsof er achter alles meer is dan wat er aan het oppervlak te zien is. Dikwijls brengt dat me in de problemen. Dan wil ik te veel, te diep, en dan zuchten mijn vrienden of lachen uitbundig, terwijl ze angstvallig een nieuwe slok wijn nemen en het onderwerp laten afbuigen. Weg van de diepte. Terug naar waar de tenen de grond raken.
Toch blijkt mijn eigen vocabulaire een vat vol tegenstrijdigheden. Zo zegt men dan toch. Op feestjes, of in gesprekken midden in de nacht, blijven mijn woorden vaag in de lucht hangen alsof ze alle kanten op kunnen. Alsof ze alles zouden kunnen betekenen. Niet omdat ik wil misleiden maar juist omdat ik dat niet wil. Niks is ooit eenzijdig. Niks is ooit maar één ding. Wat ik zeg moet kunnen uitmonden in verschillende scenario’s, en dus zuchten die vrienden opnieuw. En lachen weer. En nemen nog een slok wijn.
Ik vind dat gemeen. Van die misleidende woorden.
Toch is niks ooit mijn schuld want ik kan er ook niks aan doen dat we misleidende termen gebruiken om zaken aan te duiden die daar meestal alleen maar onduidelijker van worden. Daar is de babyshower waar ik me momenteel bevind het bewijs van. Er is geen baby. Laat staan dat er iets wordt geshowerd. Van alle onderwerpen in de wereld zouden termen rondom baby´s het minst voor verwarring moeten zorgen. Duidelijkheid inzake baby´s lijkt me juist niet overbodig. Nu is het heus niet zo dat ik vrouwen in badpak had verwacht, met een aandoenlijke mollige baby op de arm, maar zeker weten deed ik het ook niet.
Ik heb eigenlijk al te veel koffie op maar ik neem er nog maar een. Aan de muur prijkt het portret van Napoleon. Ik ben op een babyshower zonder baby´s. Er is een high tea met koffie. Ik wil maar zeggen. Verwarrend.
Ik kan verrukt zijn wanneer iemand me, in beslag genomen door het moment, vertelt wat hij voelt, zonder angst daar ooit op terug te moeten komen. Omdat dingen nu eenmaal veranderen. Woorden niet voor altijd hoeven te gelden. Want daar wringt het dan toch wel. Wat ik uitspreek voelt absoluut. Alsof de woorden en hun intentie in het vergaan van de tijd onveranderd moeten blijven. Alsof ik er niet meer op terug mag komen en ik niet meer van gedachten mag veranderen. Wanneer ik mijn woorden uitspreek lijken ze me in te sluiten, in een web waar ik me daarna tevergeefs probeer uit te spartelen. En dus verpak ik mijn woorden vrijblijvend zodat ze nergens aan vast blijven plakken.
Ik ben op een babyshower zonder baby’s. Napoleon voor me. Een naakte jongen met een trompet van brons op het plein achter me. Plotseling weet ik het weer. Van die keer dat ik daar eerder zat. En tevergeefs de woorden probeerde te negeren die mijn gesprekspartner met klem tot mij sprak. Dat het tijd was om aan een nieuw leven te beginnen. Eentje waar ruimte was voor mij. Om te worden wie ik ben, en dat soort dingen. De rozen die toen zwaar in de zomerhitte voorover hingen zijn uitgebloeid en weggesnoeid. De naakte jongen nu onder een laag smeltende sneeuw. Niks is zo beangstigend als woorden die woorden terugverwachten. Dus zweeg ik.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s