De bibliotheek

Meestal doet Janne dingen die ze moet doen of waarvan ze denk dat ze op zijn minst wenselijk zijn, maar vandaag doet ze iets dat ze wil. Bij doen wat ze wilt zeurt er altijd een klein en moeilijk te negeren schuldgevoel, ook wanneer dat misplaatst is
Ze fiets hard onder de donkere dennen door. Twee dorpen worden zo met elkaar verbonden. Ze probeert niet te kijken naar het duister dat er achter de bomen schuil gaat en luistert extra aandachtig naar de monotone stem die uit haar oortjes komt.
‘Ga over tweehonderd meter naar rechts.’
Ze zou wel voor altijd over tweehonderd meter naar rechts willen. Al zou schuldgevoel dat natuurlijk verhinderen. Dat weet ze ook wel.  ‘Onrealistische dromen brengen je nergens.’ had haar vader gezegd. Doelen stellen is de enige manier om vooruit te komen dus duwt ze nog maar wat harder op haar trappers.
Vroeger liet ze haar jeugdige vingers over de kaften van de bibliotheekboeken glijden. Ze had al heel veel boeken gelezen maar ze dacht niet dat iemand dit wist. Wanneer ze haar pas liet scannen bij de bibliothecaresse volgde er een indrukwekkende rij titels op het beeldscherm. De mevrouw hield haar ogen echter scherp op haar gericht, alsof ze iets fout deed alleen maar door er te zijn. Ze keek niet naar de titels op het scherm. Laat staan de titels in haar handen. Ondanks de altijd priemende blik van de dame was dit toch haar lievelingsplek. Naast misschien de koeienstal van de boerderij, waar ze eens op vakantie was geweest, en waar ze een zomerlang had gekeken naar de kittens op de hooizolder en de lome koeien die met hun lompen lijven door de met poep besmeurde stal glibberden.
Ze laat de dennen achter zich en fiets het dorp in. Warm van het fietsen stapt ze de drukke bibliotheek in. Het is toch steeds weer verbazend hoezeer bibliotheken van elkaar verschillen. Hoe ze overal onopvallend kunnen bestaan en desondanks hun inhoud toch nooit hetzelfde zijn. Twee dingen heeft ze inmiddels geleerd. Geen bibliotheek is hetzelfde en boeken vervangen geen ouders. Dat zijn feiten maar geen feiten die je vooruit helpen.
Het zweet prikt op haar rug terwijl ze zoekt naar het kleine theater dat boven een tweetal trappen verscholen blijkt te liggen. Een groot boeket witte en roze bloemen staat op een sokkel gerangschikt als een boeket bij elkaar geraapte veldbloemen. Wanneer ze beter kijkt ziet ze dat het Hortensia’s op lange stelen zijn. Ze heeft eens een verhaal over Hortensia’s gehoord en nu zou ze willen dat ze het zich kon herinneren. Veerle staat boven aan de trap te wachten en wenkt haar. Misschien weet zij het nog. Veerle was altijd al beter in onthouden, al is ze twee jaar jonger. Beter ook in je niet schuldig voelen, en ook beter in niet wakker liggen in de nacht, of lachen wanneer er niks te lachen valt. Ze versnelt haar pas, neemt de treden met grote stappen en glimlacht.
Vandaag doet ze iets dat ze wil. Vandaag kent geen moeten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s