De Soa II

De gynaecoloog kijkt me onderzoekend, maar met een geruststellende blik aan. Fijn wanneer artsen daar de moeite voor nemen. Ik vraag me af wat ze denkt. Over mij. Hoeveel vagina’s ze in een week bekijkt, en of ze daar misschien een visie op heeft ontwikkeld.
Bij zulk omvangrijk warenonderzoek zal een kleine persoonlijke opvatting niet lang uitblijven, denk ik. Theorieën die zij en haar collegae gynaecologen na jaren van vaginastaren hebben ontwikkeld, en die ze, voor de leuk, proberen te staven alsof ze wetenschappelijk onderzoek beoefenen.
Dat vrouwen met een rossige haarkleur in eenenzeventig procent van de gevallen grotere binnenste schaamlippen hebben, die langs de buitenste uitsteken. Dat vrouwen korter dan één meter zestig in één op de drie gevallen rafelige schaamlippen hebben, die als krulsla over de ingang van de vulva vallen. Dat vrouwen onder de dertig hun schaamhaar nooit laten staan. Deze informatie verwerken ze vervolgens in een amateuristisch grafiekje.
Tijdens de kerstborrel, wanneer iedereen te veel heeft gedronken, pakken ze het er nog maar eens bij, trekken hun broek omlaag en vergelijken hun vagina’s met de opgedane informatie uit de grafiek. Het wijnglas wordt niet neergezet.
‘Juist ja,’ zegt de dokter. Ze staat moeizaam op en dimt de lichten. Dat is tenminste iets. Ze gebaart me naar de onderzoeksbank achter het gordijn te gaan. Aarzelend sta ik op. De klok aan de muur staat stil. Wanneer je je onderbroek tegenover een wildvreemde moet laten zakken dan staat de tijd altijd stil.
Ik sjor aan mijn knoop. Het is een hele strakke broek. Die krijg je niet zomaar uit. Mijn vriendinnen doen altijd een soort hupsje, en dan is ‘ie gelijk uit. Dat lukt mij niet. Ik sjor mijn broek omlaag, en trek mijn voeten dan om beurten hoog op. Alsof ik tot mijn knieën in de drek aan het wadlopen ben. Terwijl ik dit sta te doen realiseer ik me ineens dat het zeven uur geleden is sinds ik me heb gewassen en vijf dagen sinds ik me heb geschoren. Daar moet ik misschien een soort schaamte over voelen nu ik me hier sta te ontkleden.
Wanneer mijn broek eindelijk slap op mijn enkels hangt trap ik net zolang tot het binnenstebuiten op de vloer valt. Een tijdrovende klus. Ziekenhuizen wekken ook nog eens een bepaalde mate van smetvrees bij me op dus voel ik een lichte paniek opkomen wanneer ik mijn broek hulpeloos op de vloer zie drijven, in een denkbeeldig plasje bacteriën. Op de vloer waar iedere dag tientallen naakte vrouwen hun probleemvagina’s laten druipen.
‘Je onderbroek ook,’ zegt de dokter, terwijl ze plaats neemt achter een nog grotere computer naast de onderzoekstafel. Eentje die er voor de leek (ik dus) uitziet als een futuristisch element uit een ruimteschip.
Ik heb iemand herpes gegeven maar het was niet mijn schuld.’ wil ik zeggen maar ik doe het niet.
Ik denk niet dat ik eruitzie als iemand die andere mensen herpes geeft. Ik zou haar kunnen vragen hoe iemand met herpes er doorgaans uitziet maar dan is een uitleg, een introductie vooraf, wel wenselijk. Beleefd op zijn minst. Ik weeg mijn woorden zorgvuldig af maar voor ik iets kan zeggen steekt ze zelf van wal. Dit doet ze terwijl ze een grote staaf omhoog houdt. Die staaf gaat ze inbrengen zegt ze. In mij.
Sinds het hele incident heb ik mezelf niet meer aangeraakt. Niemand heeft me eigenlijk meer aangeraakt. Alsof ik mijn vagina straf heb gegeven. Ik heb nu wel geleerd dat ik dat mijn vagina in het vervolg maar niet meer aan moet doen, want nu zit ik met onverklaarbare bloedingen. Zulke dingen werk je dan in de hand. Het was niet eens de schuld van mijn vagina. Ik vraag me af of deze dokter dat wel weet. Het voelt ineens heel belangrijk dat deze specifieke dokter dat weet.
Ze beweegt de staaf heen en weer in mijn binnenste. Haar blote arm rust op mijn naakte been. Voelt veel te intiem, zo met het licht gedimd. Ik voel hoe haar zachte vlezige arm langs mijn ruwe ongeschoren been glijdt. Ik voel hoe mijn mond de woorden haar kant op wil spugen. Gewoon maar om ze kwijt te zijn.
Vrouw. Één meter zeventig. Dertig jaar. Blond. Ongeschoren. Lesbisch. Linker labia majora pudendi groter dan de rechter. Labia minora pudendi kleiner dan gemiddeld.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s