Het ijs

Weglopen heeft weinig met afstand te maken. Ik voel me heel ver terwijl ik gewoon hier ben. De warmte drukt op mijn huid. Het is niet te zien. Het is alleen maar waar omdat ik het voel. Net zoals veel dingen pas waar zijn als ik ze voel. Op dit moment is vrij weinig waar. Toen ze het zei, of eerder verklaarde, keek ik blijkbaar zo verdwaasd dat de waarzegster geamuseerd over de tafel boog om mijn hand vast te pakken.
Hier zit ik dan. In een benauwde tent, te midden van een feestgedruis waar mijn introverte zelf normaal gesproken naar adem van zou happen.
Doe ik niet. Ik blijf zitten en aarzel.
De waarzegster kijkt me aan. De tulband op haar hoofd scheef en nat van het zweet.
Ik was niet van plan om hier naar binnen te gaan. Zoals ik zoveel nooit van plan ben. Maar toen ik onverwacht in een duizelingwekkend rumoer belandde, kon ik niet anders dan mijn voeten de stilte in volgen. Gelijk een herder zijn kudde.
‘Wortelijs’, herhaalde de vrouw.
Ik doe krampachtig mijn best niet te denken aan het smeltende goedje in mijn tas. Of mijn hand in die van haar. Ik vraag me af of ik meer moet vragen. Over de toekomst bijvoorbeeld. Of ik wel weer lief zal hebben. Al dan niet mezelf. Het probleem met mij is dat ik niet méér wil weten. Ik wil juist minder weten. De plakkerigheid van me afgummen. Weglopen heeft weinig met afstand te maken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s