De rouw

In de slecht verlichte snelwegbochten voelt het alsof ik heel erg uit elkaar val. Alsof mijn lichaam wel duizend stukjes is.
‘Dat is gewoon paniek’, had mijn tante jaren eerder gezegd. Toen ik nog op een benauwde zolderkamer sliep boven de slaapkamer van mijn ouders, en er van mijn borsten nog geen spoor te bekennen was. ‘Je moet naar je hand ademen.’ had ze er aan toegevoegd.
Ik leg mijn hand op mijn buik, maar het enige waar ik naartoe kan ademen is het gemis dat ik voel. Hoe sterk ik ook ben. Gemist valt niet te tillen. Dat zal tante teleurstellend vinden want ze zegt dat je altijd moet doorademen. Dat doorademen het minste is dat je voor jezelf kunt betekenen.
De bekleding van de autostoel prikt tegen mijn blote schouders. Ik adem een paar keer diep in en denk aan de talloze gezichten van de verliezende kandidaten in de spelshow van gisteravond. Gezichten die ondanks de verloren zaak het spel fier-à-bras uitspelen. Een onbewogen gezicht met een vleugje paniek kalmeert me meestal wel. Meestal is niet nu. ‘Gewoon paniek’ had mijn tante gezegd maar paniek is nooit gewoon.
Hoe sterk ik ook ben. Verlies valt niet te tillen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s